Walk the talk

Zorg voor jezelf, bouw rust in, voel je grenzen, …. ik zeg het vaak genoeg zowel in de yogales als in de winkel. Neem van mij aan: het blijft een werkpunt. Grenzeloze passie bestaat niet, er zijn altijd grenzen. Ik weet ook dat er verschillende mensen zich afvragen wanneer het vat af is. Maar al doende leren we en doseren van energie is een must.

En dus nu – heel fier – meld ik dat ik dat ook zelf toepas. In mei en juni zijn er verschillende lessen waar Pascale mij vervangt. Gewoon omdat het nu wat kalmer mag zijn, de grenzen kwamen in zicht en dat is niet de bedoeling.

Voelen

Ik weet nog dat ik het vroeger gewoon niet voelde als het teveel werd. Ik besefte ook nooit dat er een uitweg was toen ik nog werknemer was. “Wat als ik zeg dat ik het niet doe, wie gaat het dan doen? Hoe gaan ze reageren? Wie gaat er dan voor zorgen? Hoe komt dat over? Falen!”  Herkenbaar? 😉

Maar telkens als ik in mijn vroegere job, even uit viel – ik heb 3 korte ‘out of offices’ nodig gehad om de boodschap binnen te krijgen – was er ineens een magische oplossing!  Heel grappig dat die nooit bovenkwam, niet bij mij niet bij de baas, toen het nog niet ‘echt’ nodig was. Of zoals mijn man het zo mooi zegt ‘het kerkhof ligt vol onmisbare mensen’.

Omdat het kan, mag, MOET

‘Moet just niks’ zegt mijn t-shirt, maar er is één uitzondering: zelfzorg. Als ik uitgeput ben, hoe kan ik dan yoga geven of mensen enthousiasmeren over de natuurlijke aanpak? Hoe kan jij (of ik :)) voor onze schattekes zorgen als we doodop zijn? Er is iemand die bovenaan de to do lijst staat, die we bijna altijd uit het oog verliezen en dat zijn we zelf. Reculer pour mieux sauter enzovoort.

Bye bye schuldgevoel

Dat zou mooi zijn, zo simpel van deze vloek afscheid nemen. Dat is het niet, zelfs nu niet. Tuurlijk zit ik in met de mensen die graag op donderdag bij mij een les volgen. En ook al weet ik dat ze in goede handen zijn, is het een gevoel van ‘falen’. Het falen is eigenlijk kiezen, is leven en is leren. En laat deze kleine, onnozele beslissing die ik nam, een inspiratie zijn voor jou. Kies voor je jezelf verliest.

Al blijft het telkens een boeiend gesprek: kan je je grenzen beschermen als je er nooit over gegaan bent? Benieuwd naar jouw mening!

In goede handen

Hoe geweldig is het dat we nu een heel yoga team hebben zodat het terugtrekken geen invloed heeft op het aantal gegeven lessen? #dankbaar Pascale geeft een pittige Vinyasa (flow van oefeningen) om te beginnen en eindigt met een ongelooflijk rustgevende Yin les de avonden dat ze overneemt. Inschrijven blijft nodig. Ontdek eens andere stijlen en verruim zo je ervaringen en manieren om aan zelfzorg te doen.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

recent op de blog

Voel je terug 6

Voel je terug 6

Kinderlijke nostalgie Want daar komt het volgens velen op neer. Een verlanglijstje maken. Nog net niet knippen uit een boekje en plakken. Nog net geen brief schrijven en vertellen waarom je al dan niet in aanmerking komt voor iets zoets. De voorbereiding van de Winter...

Lees meer
Elk onze eigen weg

Elk onze eigen weg

Als het op is. Laat me met de deur in huis vallen, want de suspense opbouwen, gaat het niet minder hard maken of minder definitief. Vincent en ik gaan uit elkaar, onze wegen scheiden, het is op. We vierden onze 20 jaar samen dit jaar, onze 11 jaar getrouwd, maar we...

Lees meer
Lanceren, af of niet.

Lanceren, af of niet.

Perfectly imperfect Nee, de site is niet af. Er staan mogelijk nog schrijffouten in. En ja, op de "esthetiek" pagina's missen nog foto's. En nee, hij is nog niet binnenste buiten, onderst boven gekeerd. Hij is dus niet perfect. Net zoals alles in het leven, elke dag....

Lees meer