Smerige, smerige vriendjes

Gisteren voelde ik mij terug jong. Heel jong, vrij en onbezonnen. Maar ook deel van een grote groep vrienden. We leken terug te gaan in de tijd …
We gingen op dropping, georganiseerd door een vriend van ons. Maanden geleden al gepland. Tuurlijk doen we mee. Maar je ziet hoe je erna in een volwassenkramp kan schieten. ‘Kunnen we niet gewoon op restaurant gaan?’, ‘Zie dat weer nu eens, moet dit?’, ‘zou ik niet beter met mijn website bezig zijn, dan is dat in orde’, … . Er is weerstand. Weerstand ook om je controle geheel los te laten. Want we kennen Patrick al lang. Het zal wel speciaal worden … en we weten van niets.

Hoe dichter het komt, hoe meer teasing en zeveren het ook werd in de Whatsapp groepjes. Dat sterkt de groepssfeer en wekt stilaan ook je innerlijke kind. Het spel komt boven. Eerlijk, hoe lang is het geleden dat je echt gespeeld hebt? Niet met je kinderen (mogelijk is dat ook al even geleden), maar met je vrienden? Los van de hele waslijst to do’s, zonder radar van de kinderen. Gewoon jij en je vrienden.
Gisteravond was daarom bijna magisch moet ik zeggen. Iedereen (koppels met kinderen, koppels zonder kinderen, vrijgezellen, alles ) had er zin in, had zich voor even losgeknipt van alle rest en we waren klaar om te ravotten! De meesten kennen elkaar al meer dan 15 jaar. Dus we hebben ook nog echt gespeeld vroeger en dat gevoel van vroeger kwam helemaal terug.

En alleen al voor dat gevoel, zou je het doen. Dat is instant energie. En die energie die zet je aan tot de mafste dingen die je dan terug meer groepsgevoel en dus energie geven. Iedereen is zo door een buis gekropen waar een (stinkende) beek doorliep met het water tot boven onze knieën (of hoger, ik ben zelf nogal groot). Het was een lange buis, het was donker er was een schildpad (naar het schijnt). Het was waarschijnlijk onverantwoord en het was zeker smerig. Maar het is een fantastische herinnering. Eentje die zo elk jaar wel nog eens zal bovenkomen. Of elke keer wanneer ik mijn wandelschoenen zie staan. Of ruik 🙂

Flinke pas erin om te winnen, plannen beramen om de vliegende patrouille te mijden, de anderen proberen inschatten en tussendoor een slokje jenever of Jägermeister. Want ook dat maakt de sfeer.  En dan horen we dat we op kop staan. Geweldig! Kom, nog een tandje bijsteken om onze voorstand niet te verliezen. Het tempo dat we aanhouden is heel hoog maar we ruiken de aankomst! En wanneer de buit bijna binnen is, drinken we nog een pintje. We zijn bijna drie uur onderweg, buiten, met rugzak, Petzl en elkaar.
En dan de selfie voor de aankomst, het bewijs van onze eindtijd. De sfeer in het café is geweldig. Elke groep die toekomt, de mannen die het organiseerden, uitgelaten en relaxed. Er was alleen wij allen, daar in café Victoria, gisteravond. Zoals vroeger. Mindfulness kan je het ook noemen 🙂

En dat is belangrijk. Vrienden en  hier tijd voor maken. Dat zijn de golfballen uit het artikel dat ik poste deze ochtend of de Big Rocks waar Covey het over heeft. Maar ook eens iets anders doen. Ik hoorde dat we de eerste keer dat we iets anders doen, we het onthouden. Doe je telkens hetzelfde, wordt hier niets meer van opgeslagen. Wil je mooie herinneringen, dan weet je wat doen. Weeral, uit de comfortzone. En de natuur in, daar kikkert een mens van op. Dus trek het bos in, de zon schijnt! Ik plan straks nog een wandeling in het bos met de meisjes. Zonder de buis, met modder.
Speciale dank aan Patrick Dessent 🙂

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

recent op de blog

Elk onze eigen weg

Elk onze eigen weg

Als het op is. Laat me met de deur in huis vallen, want de suspense opbouwen, gaat het niet minder hard maken of minder definitief. Vincent en ik gaan uit elkaar, onze wegen scheiden, het is op. We vierden onze 20 jaar samen dit jaar, onze 11 jaar getrouwd, maar we...

Lees meer
Lanceren, af of niet.

Lanceren, af of niet.

Perfectly imperfect Nee, de site is niet af. Er staan mogelijk nog schrijffouten in. En ja, op de "esthetiek" pagina's missen nog foto's. En nee, hij is nog niet binnenste buiten, onderst boven gekeerd. Hij is dus niet perfect. Net zoals alles in het leven, elke dag....

Lees meer
VACATURE: Mr Proper of Mrs Picobello

VACATURE: Mr Proper of Mrs Picobello

Ben jij onze reddende engel? Is voor jou orde en netheid van levensbelang en zie je telkens weer verbeterpunten voor de toekomst, dan zou jij wel eens onze reddende engel kunnen zijn! Voor Kokoro is de service en de persoonlijke benadering, behandeling en de beleving...

Lees meer