Schizofreen?

Dit weekend ben ik nogal uit mijn comfortzone gekomen. Het kleine stemmetje in mijn hoofd heb ik mooi het zwijgen opgelegd. Twee keer. Twee totaal andere verhalen. Twee keer ‘YES I DID IT’. En ik ben zo fier dat ik er iets over wil delen.
Vrijdagochtend kreeg ik het bericht dat ik 50€ voor het goede doel kon verzamelen als ik tot over mijn knieën in natuurlijk water ging staan. ‘what the f***?!’ Nu, het spel was me wel bekend, dezelfde “rare” vriend van de dropping heeft iets nieuws bedacht voor “Kom op Tegen Kanker”. En – kort door de bocht – hij pikt mensen uit om opdrachten te doen en zo spaart hij geld samen. Meer weet ik ook niet.

Dus reden genoeg om mijn stemmetje te volgen: ‘geen tijd – geen zin – geen natuurlijk water in de buurt – dringendere zaken – belangrijkere zaken – gevaarlijk – …’ Tot ik ineens dat stemmetje hoorde dat zo een geweldige tijd had op die dropping. Let’s do this! Dus ik trommelde mijn zus op, ik had immers een fotograaf nodig. Shortje aan, handdoek mee en gelukkig nam ik op het einde nog waterschoenen mee. Wij op weg naar de abdij van Kortenberg want daar is een vijver. Met veel eendjes!
4° stralend blauwe lucht. Hup, water in. Koud maar ok, ik voelde mij vooral vrij. Moest de mensen zien kijken 😀  ‘Choose life’ zouden ze in Trainspotting gezegd hebben. Ziet er onnozel uit, maar het is een overwinning op die ingebakken ‘drukheid’ en alle serieus-gedoe-dingen.

En dan kwam mijn tweede uitdaging van het weekend…  Ik had mijn woord gegeven, ik ging op het podium mijn verhaal brengen voor meer dan 60 man op de Startup van NoMoreGur.Us. Mijn weg van burnout tot Kokoro, mede dankzij deze organisatie. Helaas was er nu net voor die zondag, de Infinity fuif. Even kaderen: wij gaan amper uit. Sinds er kinderen zijn, is de volgende dag gewoon loodzwaar.. Maar die fuif was vorig jaar zo ongelooflijk goed, dat wou ik niet missen, voor geen geld van de wereld.  En je komt zoveel bekenden tegen, die je anders alleen maar aan de schoolpoort of in de speeltuin ziet. Wat te doen? Ik ging, tuurlijk ging ik. Als je mij kent, verschiet je hier niet van 😉 De fuif was fantastisch en om 3.30 lag ik in mijn bed. Om 14.30 stond ik in Nederland op het podium. Boem baby.

Wat mijn stemmetje mij hier zei voor zaterdagavond? Man, wil je niet weten … ‘te moe – je hebt geen tijd voor een deftige voorbereiding– ga 100% voor die fuif, er komen nog kansen op je verhaal te doen –  zover rijden, is dat wel ecologisch verantwoord? – ik voel mij precies wat grieperig – …’. Klep toe, ik doe het gewoon!
En dat heb ik dus geleerd dit weekend. Dat ik schizofreen ben. Ofzo. En ook dat ik zelf kan kiezen welk stemmetje wil. Dus eigenlijk heb ik geen twee stemmetjes, neen, ik heb er drie. En dat derde stemmetje, voelt beter en beter aan waar het evenwicht ligt. Super he? 🙂

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

recent op de blog

Voel je terug 6

Voel je terug 6

Kinderlijke nostalgie Want daar komt het volgens velen op neer. Een verlanglijstje maken. Nog net niet knippen uit een boekje en plakken. Nog net geen brief schrijven en vertellen waarom je al dan niet in aanmerking komt voor iets zoets. De voorbereiding van de Winter...

Lees meer
Elk onze eigen weg

Elk onze eigen weg

Als het op is. Laat me met de deur in huis vallen, want de suspense opbouwen, gaat het niet minder hard maken of minder definitief. Vincent en ik gaan uit elkaar, onze wegen scheiden, het is op. We vierden onze 20 jaar samen dit jaar, onze 11 jaar getrouwd, maar we...

Lees meer
Lanceren, af of niet.

Lanceren, af of niet.

Perfectly imperfect Nee, de site is niet af. Er staan mogelijk nog schrijffouten in. En ja, op de "esthetiek" pagina's missen nog foto's. En nee, hij is nog niet binnenste buiten, onderst boven gekeerd. Hij is dus niet perfect. Net zoals alles in het leven, elke dag....

Lees meer