Post van Sofie op Yogastage 3

Och, zwijg. Schizofreen, deel 2.

Een dik jaar geleden schreef ik deel 1. Over dat kleine stemmetje in je hoofd en het besef dat je dat stemmetje niet bent, dat er keuze is. Nu, hier in de ashram, heeft dat ene stemmetje toch even de bovenhand gekregen.

Duiveltje en engeltje

In tekenfilms is het vaak een duiveltje en een engeltje, zoiets is het niet. Het is eerder de stem die je gewoon bent, die beredeneerd je keuzes uitlegt. De stem die analyseert en je doet kiezen voor de ‘wijze’ beslissingen. Als je dan al door hebt dat er keuze is, neemt deze stem het meestal over.

Aan de andere kant heb je gewoon het besef dat je die stem kan horen en ermee in discussie kan gaan. Dat je dus ook écht kan kiezen, omdat het goed voelt, zonder een hele lijst argumenten bijvoorbeeld.

Ego en je ware ik

De stem die rationeel te werk gaat en ons meestal stuurt, wordt ook in de yoga filosofie het ‘ego’ genoemd. Gestuurd door wat we geleerd hebben, wat we leuk vinden, belangrijk, wat we meemaakten … noem maar op.

De andere stem zou je, volgens de yoga filosofie, meer naar je ziel kunnen herleiden, je ware ik. Deze ik neemt je mee naar nieuwe zaken, dingen die in lijn liggen met wie je wil/moet/hoort/… te zijn. Maar dus vaak weg uit het gekende, weg uit de comfortzone.

De dynamiek tussen beiden

Dat zijn de twee hoofdrolspelers in de rest van mijn verhaal. Begin deze week nam het ego de bovenhand bij velen hier, mezelf inclusief. Ik had er mijn puist van vol, zoals mijn vader het altijd zo mooi kon zeggen. Ik was het beu. Veel ging ik niet meer leren, thuis kon ik veel nuttigere dingen doen en ik miste iedereen, het certificaat op zich heeft niet zo een waarde … Noem maar op. De andere stem heb ik niet gehoord op dinsdag en woensdagvoormiddag toen de lijst met redenen om de auto in te springen, langer en langer werd. En het bizarre is dat iedereen het er op hetzelfde moment moeilijk mee had. Dezelfde zaken hoorde je overal terug komen. Dus het denkpatroon werd telkens bevestigd. Ego’s onderling…

En dan ineens sloeg het om. We weten niet meer wanneer, maar ineens voelden we – Laura, mijn roommate en ikzelf – het verschil. Bij onszelf, maar ook bij de rest. Een soort acceptatie, gedaan met tegen de stroom in te zwemmen.

Bij één iemand is het niet omgeslaan. Haar ego had een hele hoop zeer, zeer zinvolle argumenten waarom zij hier niet hoefde te zijn, niet hoorde te zijn en hier wel degelijk weg moest. Ze is dan ook vertrokken. Niemand kan je ego onderuit praten, zo fucking beredeneerd dat het gewoon klopt als een bus. Alleen je ware ik kan het, mogelijk, als het nodig is. Ik hoop met heel mijn hart dat de beslissing genomen is door zowel haar ego als haar ware ik. Want soms zijn ze het ook echt met elkaar eens.

En zo zag ik nog eens hoe het ego ongemerkt de hele boel overneemt. Maar niet alleen dat. De leepheid waarmee de belichting van de zaak wordt aangepast zonder dat je door hebt wat er gebeurt, is opmerkelijk. En door dan toch even een kleine opening te laten, kan het omslaan.

Vandaag hebben we onze vrijde dag. Straks gaan we met verschillenden samen lunchen. Eens buiten, ander decor, andere kost. Een leuke afwisseling tussen het studeren door. Onze laatste zondag samen. Nog twee dagen les, dan examens en huiswaarts.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

recent op de blog

Voel je terug 6

Voel je terug 6

Kinderlijke nostalgie Want daar komt het volgens velen op neer. Een verlanglijstje maken. Nog net niet knippen uit een boekje en plakken. Nog net geen brief schrijven en vertellen waarom je al dan niet in aanmerking komt voor iets zoets. De voorbereiding van de Winter...

Lees meer
Elk onze eigen weg

Elk onze eigen weg

Als het op is. Laat me met de deur in huis vallen, want de suspense opbouwen, gaat het niet minder hard maken of minder definitief. Vincent en ik gaan uit elkaar, onze wegen scheiden, het is op. We vierden onze 20 jaar samen dit jaar, onze 11 jaar getrouwd, maar we...

Lees meer
Lanceren, af of niet.

Lanceren, af of niet.

Perfectly imperfect Nee, de site is niet af. Er staan mogelijk nog schrijffouten in. En ja, op de "esthetiek" pagina's missen nog foto's. En nee, hij is nog niet binnenste buiten, onderst boven gekeerd. Hij is dus niet perfect. Net zoals alles in het leven, elke dag....

Lees meer