Krik Krak Toe

Kortenberg, vrijdag 30 oktober, 19u00

Muziekje aan. Feestelijke sfeer. Mooi opgekleed, zelf met een feestelijk mondmasker. Je weet dat er ondertussen een ongelooflijk belangrijke beslissing wordt genomen, maar je doet voort. Je lacht, je praat, je geeft advies, je zorgt dat de klanten – onze gasten – met een brede grijns, verstopt achter hun masker, huiswaarts keren met een draagtas vol zelfzorg. Maar je weet het, je tikker gaat hoger, want je voelt de bui hangen. De vragen gieren door je hoofd, maar je enthousiasme blijft stromen. Maar de stroom verliest aan kracht door de vragen. Hoe later, hoe meer de vragen, de vraagtekens, het enthousiasme de das omdoen. En dan was het zover.

Tim komt vanachter de kassa, kijkt me aan met een blik die alles zegt, maar het dringt niet door. Het grote kruis dat hij maakt met zijn armen, wil ik blijkbaar ook niet verstaan. “Alles moet toe”. Bam. Daar had je het. Terug naar af. Je keert niet langs start. Fuck, niet terug. Ik ben al moe. Nog 1.000 vragen erbij. Miljaar. Het is 20u, nog twee uur Winter Shopping.

Show must go on

Het was niet meer hetzelfde, dat kan ik niet. Je ziet ook in de ogen van iedereen die na het nieuws binnen wandelt, dat zij weten wat ik niet wil beseffen en dat zij niet willen zeggen wat ik niet wil horen. Maar wat maakt het uit? Het is wat het is. Wij hebben ervoor gezorgd dat we staan, waar we staan. We staan ervoor, we gaan erdoor, samen, voor elkaar, met elkaar. Dus we ik benoem de olifant in de kamer. En voila, daar is het terug!

Chacun sa merde

Wat ik mij herinner van in de eerste lockdown, was een ontzettend mooie samenhorigheid. “We’re in this togehter”. Een gemeenschappelijke vijand die mijn droom wegneemt, maar ook de jouwe. Een gedeeld verdriet, verlies. En direct ook de relativering en het benoemen van wat we wél nog hebben. Open gesprekken over wat het doet, die afzondering of de gemeenschappelijke opsluiting. Wat mis jij het meeste? Waar verschiet jij van jezelf? Ik genoot van elk filosofisch telefoontje met ieder van jullie. Dit hield mij recht in het voorjaar.

Dit was ik kwijt de voorbije maanden. De aanloop naar deel 2 waar we nu inzitten, zat vol “zij” en “wij”. Polarisatie, ontlopen van verantwoordelijkheid, kop in het zand en ‘chacun sa merde’. Ieder zijn problemen, trek je plan, ik houd me wel bezig met het mijne. Ik ook.

De laatste gesprekken gisteravond, na de bom, waren mogelijk de mooiste en de oprechtste van de hele avond. Want de impact is niet min en de openheid verbaast me telkens weer. En samen, met een lach met een traan, kunnen we alles aan. En als het rijmt, dan kan het niet anders dan waar zijn.

Team betere toekomst

En we staan terug aan dezelfde kant. Dat is duidelijk. Samen naar dichter, social distancing in het verleden. Verplichte rust voorgeschreven. Terug in ons kot omdat we misschien niet voldoende geleerd hebben de eerste versie? Vonden we het allemaal weer een beetje te vanzelfsprekend? Zit er een betekenis achter of is het gewoon een virus zonder meer? Wie gaat het zeggen. Ik kan alleen maar zeggen dat ik zie en voel dat we het terug samen gaan doen.

En deze keer weten we wat het is, hoe het zit, wat zwaar is en hoe we onszelf recht hielden. We weten dat we het kunnen. We weten ook dat het klote is en we op onze tanden gaan moeten bijten. Maar we weten dat we het kunnen. Voor de goede zaak. Voor onze vrijheid.

Blote knietjes

Ik dank jullie, onze gasten, de mensen die Kokoro en ex-Body Centrum hebben gebracht tot waar we nu zijn, op mijn blote knietjes. Ik dank elk teamlid – vast of freelance – voor alle inzet, steun en mooie momenten van deze editie, ook op mijn blote knietjes. Ik dank alle mensen die hielpen, trokken, duwden om ons die laatste mooie herinneringen te geven. Voor de schermen, achter de schermen.

En ik dank het universum. Wat een fucking timing! Dank je dat je ons deze keer wél nog in magie liet eindigen.  Dank je om geen absolute kopie van de Lente Shopping in ons maag te spiezen. Dank je dat we onze liefste gasten mochten ontvangen, mochten terug zien in volle glorie (of toch bijna, mondmasker blijft wennen), voor we onze deur even sluiten. Dank je, op mijn blote knieën.

En nu?

Ik laat je niet in de steek. We’re only a phone call away. Hoe en wat, wanneer en wie, dat kom je snel te weten. Want één ding is zeker: samen komen we sterker uit deze lockdown. Hoe we hierin gaan slagen, dat ga ik nog niet verklappen, want ik weet het nog niet. Maar houd je vast, want we beloofden je een Magisch najaar! #samensterker

2 Reacties

  1. Marie-Christine Vanden Neuvel

    Hoi KokoroTeam – bewonderenswaardig jullie kracht en doorzettingsvermogen…. ik weet zeker dat jullie die nu ook naar boven halen om de komende weken door te komen…. sterkte en volhouden… iedereen moet en zal hier door komen gezond en wel en met hernieuwde moed voor de toekomst!!!!

    Antwoord
    • Sofie Verheirstraeten

      Alles komt goed! Altijd, zeker samen 😉 Zorg voor jezelf!

      Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

recent op de blog

Leuvense weetjes in 7000 stappen!

Leuvense weetjes in 7000 stappen!

Hoe we hiertoe kwamen Wandelen is één van DE tijdsbestedingen, al in de eerste lockdown. Nu in de tweede (semi-) lockdown, is het niet anders. Wat wel veranderd is, is dat Kokoro ondertussen ook Leuven introk. En - toeval bestaat niet - sinds 21 maart wonen ook mijn...

Lees meer
Magic, made easy peasy

Magic, made easy peasy

Het is wat het is Het zal een vreemde periode zijn, deze laatste maanden. Verder weg dan anders van wie ons lief is. En om te zorgen dat we al onze dierbaren volgend jaar kunnen knuffelen naar believen, gaan we het dit jaar even niet doen. Daarvoor doen we het, toch?...

Lees meer
Vuur liefde af

Vuur liefde af

Wapenstilstand. "Never forget" lees je vandaag veel. Hoe het toen moet geweest zijn, hoe dat kon gebeuren, hoe  je elkaar zo te lijf gaat. Bijna niet in te beelden. Om in zulke angst te leven, een continue stress, is ondenkbaar. En dat vier jaar lang. Vier jaar niet...

Lees meer