It’s a wrap

Afscheid nemen

Het is me de week wel… En zoals ik altijd ook als advies geef: doorleef het, geef het ruimte en laat het gaan. Elke emotie die je opkropt, wegsteekt of de kop in duwt, komt dubbel en dik terug.  Dus ik volg ook deze keer braaf mijn eigen advies. Ik schrijf even mijn beleving neer van deze avond, dat helpt me ook steeds te begrijpen welke wervelwind passeerde.

Eerst zien of het iets voor mij is …

Vijf jaar en een maand geleden gaf ik de allereerste yoga les op zolder. Spannend wel, zo zonder yoga diploma. Voor ik een dure opleiding deed en hier tijd voor uit trok met twee kleine meisjes, wou ik eerst weten of ik het wel leuk vond. Klinkt geheel logisch als je dezelfde hersenkronkel bezit als ikzelf.

Ik herinner mij hoe ik – mega nerveus – bedacht op het einde van mijn allereerste les ‘shit en nu moet ik hopen dat ze volgende week terug komen?!’. Ik hoorde me zeggen dat een tienbeurtenkaart deze week, voor zij die het gedurfd hadden te komen, 10€ goedkoper was. Iedereen kocht een kaart. En het spel was vertrokken.

Meer lessen, meer mensen en uiteindelijk ook meer teachers. Heel organisch, geen zoeken. Gewoon gebeuren, overkomen. Pascale en Virginie volgden les bij mij en van het één kwam het ander. Ondertussen zijn zij de experts wat yoga betreft, ik doe maar wat. Eerlijk is eerlijk en ik vind het heerlijk. Kinderyoga zag ik niet zitten, dus vervoegde Bianca ons team.

Het onvoorziene einde

En vanaf 13 maart is niets meer geweest zoals het was. Ik denk dat we woensdag 11 maart zeiden tegen de yogi’s die binnenkwamen ‘sorry, we gaan niet meer zoenen of knuffelen.’ Dat leek toen zo overdreven voor sommigen, voelde zelfs voor mij nogal ‘apocalypse’ aan. Maar kijk, dat is bijna een jaar geleden.

Pascale en Virginie waren dapper genoeg om te zoomen en jullie zo op de mat te houden en bij jezelf. Zelf is het mij niet gelukt, buiten één speciale cadeau-les voor het verplegend personeel van de COVID afdeling van Gasthuisberg.

Sinds 13 maart is er geen enkele yogales doorgegaan op zolder en vanaf zondag kan ik niet meer op zolder. Is het niet meer het Kokoro-huis en heb ik er niets meer te zoeken. Slik. Had ik het maar geweten, die laatste maandag in maart. Had ik toen maar meer genoten van het samen zijn, van de les, de gezichten. Kon ik het gewoon laten voorbij gaan en wegtrekken? 

Let’s zoom

Nog één les. Om af te sluiten. Om iedereen terug te zien. Om zeker te zijn dat ik geen spijt ging hebben als ik het niet deed. Uit dankbaarheid, op vraag. Op zolder, voor de lens weliswaar. Alleen.

Het was heerlijk mensen terug te zien, de mat te voelen met mijn handen en mijn voeten en voor de mooie ‘bos muur’ te staan. Ik voelde de herinneringen, de warmte die er nog hangt. We deelden kort ervaringen daarnet en we – de teachers – hoorden wat een verschil we maakten. Big smile!

This is it.

En dan kwam het moment dat ik de ZOOM beëindigde. De stilte en de leegte overvielen me wat. Ik keek nog eens goed rond met een dwaze glimlach en een verdwaasd hoofd. Is het dit? Was het dit? Al wat ik hier opbouwde, meemaakte. Al wie ik hier op pepte, deed lachen, per ongeluk deed huilen (laat het los he). Alle banden die hier gelegd zijn, tot zelfs echte vriendschappen toe. 5 jaar open en bloot op de mat. Slik.

Ik stap naar beneden. In oorverdovende stilte. Geen Zara op de overloop. Onze kat zat hier altijd te wachten tussen de twee avondlessen door. Je kon er je klok op gelijk zetten. “Oh ze zit er terug” en dan verzamelde ze haar streeltjes om weer een hele yogales op bed te bekomen tot de volgende séance. Haar gouden dagen.  Al is het nu zo slecht nog niet. Ze ligt naast me, lichtjes te snurken, in de zetel.

Als ik naar beneden kijk, zie ik dozen. Geen 12 paar schoenen en jassen. Geen vrolijk gekwetter en gelach. Niets dan oorverdovende stilte. Het verschil is zo sterk, dat het bijna een droom lijkt. Het was ook echt zo aangenaam dat het onder die categorie kan vallen, dat is een feit.

Is het ons echt gelukt om vier avonden per week, 2 lessen per avond en nog een stuk of vier lessen overdag te doen draaien? Om hier ‘s avonds meer dan 20 man de trap op en af te laten gaan om hun moment van rust op de mat te vinden?

Hoe heerlijk was het om zoveel mensen in de ogen te kunnen kijken, verhalen te horen, gelijkenissen te zien en te voelen, begrip te tonen en moed in te spreken. Een lach zonder mondmasker en af en toe een welgeplaatste knuffel. Man, wat mis ik het geheel.

En wat ben ik dankbaar dat ik deze zolder tot zo een fantastische, bijna magische plek heb mogen herleiden. Dat we hier zoveel verschil konden maken, alle teachers samen. Dank je wel, dank jullie wel.

We zeggen geen vaarwel

We namen afscheid van de zolder, niet van yoga en al zeker helemaal niet van jou!  Van zodra het mag, springen we de mat op bij Axis. En zeker tot dat punt, blijft Pascale yin yoga geven op het scherm, want zelfzorg is nu belangrijker dan ooit. En wie weet is er ooit terug een echte Kokoro Yoga studio, want met ons weet je nooit. Dat is een eigenschap die mee ingepakt is, die hoort bij Kokoro.

Tot snel en dank je wel.

4 Reacties

  1. Marie-Christine

    Wow…ja….ik begrijp je gevoelens . Afscheid nemen kan pijn doen…heftige emoties … ja ..de poes op de overloop ..naast het bomenbehang mooie herinnering… daar nu alleen te lopen moet zwaar zijn… toch heel dankbaar voor de mooie tijd!!! … een nieuw hoofdstuk komt eraan!!! Virtuele knuffel en een mooie dappere stap naar morgen!!! See you in t park van Kortenberg “on the mat”!!!!

    Antwoord
  2. Lief

    Heb het nu een paar keer gelezen. Kippevel, een krop in de keel en dankbaarheid en dankbaarheid.

    Antwoord
  3. Sonia Loyens

    Lieve Sofie, ik herinner mij mijn eerste les en ook voor mij was het vertrokken. Ik kocht direct een mat, die we bij jou tegen muur mochten achterlaten. Weet je nog, onze naam erop… mijn naam op de mat herinnert me telkens aan dat prille begin. Jou yogales maakte het verschil en stilaan ontdekte ik de andere vormen en leerde ik Virginie en Pascale kennen. Nu is het yoga op de mat thuis en dat lukt ook, zelfs met zoonlief. Wauw, nooit gedacht dat ik dit met hem zou doen!
    Lieve allemaal, ik ben zo blij dat ik jullie ken en ik hoop dat we elkaar snel weer een dikke knuffel kunnen geven. Tot snel, want 22/2 sta ik op de stoep voor de nieuwe winkel! Liefs, Sonia

    Antwoord
  4. Van Simaeys Catherine

    Lieve Sofie,
    Je sluit een deur, een andere gaat open. Je bent een bron van energie en dat siert je. Ik mis de Yoga enorm maar kan alleen maar hopen dat we snel de lessen opnieuw kunnen volgen bij Axis. Succes met de verhuis dit we. Warme knuffel ❤️

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

recent op de blog

Vacature: Schoonheidsspecialiste Leuven

Vacature: Schoonheidsspecialiste Leuven

DOELGERICHTE SCHOONHEIDSSPECIALISTE GEZOCHT! Wij zijn op zoek naar een enthousiaste collega die staat te popelen om mensen te overtuigen over te stappen op puur natuur. Een vertrouwenspersoon die huid- en vitaliteitsproblemen in zijn geheel gaat benaderen en...

Lees meer
Vacature: Schoonheiddspecialste Kortenberg

Vacature: Schoonheiddspecialste Kortenberg

Doelgerichte schoonheidsspecialiste gezocht! Wij zijn op zoek naar een enthousiaste collega die staat te popelen om mensen te overtuigen over te stappen op puur natuur. Een vertrouwenspersoon die huid- en vitaliteitsproblemen in zijn geheel gaat benaderen en...

Lees meer
Vacature: Commerciële topper!

Vacature: Commerciële topper!

Luisterend oor én passie voor ons totaal aanbod? Wij zijn op zoek naar een enthousiaste collega die staat te popelen om mensen te overtuigen over te stappen op puur natuur. Een vertrouwenspersoon die huid- en vitaliteitsproblemen in zijn geheel gaat benaderen en...

Lees meer